Waar een wil is...

Een aantal weken geleden heb ik iets geschreven over Stadskanaal als achterliggend gebied voor jongeren. De wethouder die gaat over de jeugd heeft hierop een reactie geplaatst en heeft aangeboden om in gesprek te gaan met skaters en ouders. Dit gesprek heeft gisteren, 20 Oktober, plaatsgevonden.

  Wat de wethouder aan het hart ging was dat ik schreef dat de jeugd zich genegeerd voelt. Misschien moet ik dit nog beter toelichten. Het was namelijk zo dat, wanneer de skaters met een klacht, naar het gemeentehuis gingen, ze niet aangehoord werden. De machtafstand die ze dan ervoeren was dan groot, waardoor ze moedeloos werden.
  In het gesprek met de wethouder en een meneer die over het jeugdbeleid ging is dit, naar mijn gevoel, wel rechtgezet. Het gesprek was een open gesprek, waarin de skaters en ouders hun zorgen en wensen konden uitten. De sfeer was ontspannen en ik had het gevoel dat de skaters de ruimte voelden om hun ideeën te uiten en dat er naar hen geluisterd werd. Iedereen dacht mee en er worden stappen gezet om de skatebaan een veiliger plek te laten zijn, waar jongeren hun kunsten kunnen vertonen. Onderwerpen als veiligheid en vernieuwing kwamen aan de orde en ook werd er kort stil gestaan bij het 'niet gehoord' worden van de skaterjeugd.

  Vernieuwing of een nieuwe skatebaan kost zakken vol geld en dat is wat de gemeente jammer genoeg ook niet heeft. Wel werden er ideeën aangedragen om aan geld te komen: sponsoren, acties en het geven van skateclinics. Waar een wil is, is een weg... Het idee om samen te werken als jeugd, ouders en derde partijen (bedrijven) heeft wel iets. Het maatschappelijk aspect komt dan sterk naar voren, waardoor de maatschappelijke verantwoordelijkheid en de verantwoordelijkheid voor bijv. de skatebaan ook weer groter wordt. Het leren meedraaien in de maatschappij wordt hierdoor benadrukt, waar iedereen dan uiteindelijk de vruchten van kan plukken (is dit wat Mischa de Winter bedoelde?). Wat mij aansprak was wat één van de jongere skaters vroeg: Zou er een kast kunnen komen, waarin we bezems kunnen doen?
  Ik heb deze groep skaters leren kennen als een groep die zich verantwoordelijk voelt voor de skatebaan en elkaar en zelf graag activiteiten ondernemen om deze plek te verbeteren en vernieuwen. Hand in hand met de gemeente, bedrijven (!?), de Kwinne en de jeugd zal dit zeker een succes kunnen worden.



 
 

Stadskanaal..achtergesteld gebied voor jongeren

Stadskanaal ligt op de grens van de provincies Groningen en Drenthe. Ik ben er opgegroeid, uit het veen getrokken, en het is leuk wonen daar. De omgeving is prachtig, vooral in de zomer (alleen moet je wel weten waar je dit moet zoeken). Ik zal binnenkort wat foto's posten.

Mijn oudste zoon is vaak op de skatebaan te vinden en gisteren besloot ik om daar eens wat foto's te maken. Naast de skatebaan staat 'De Kwinne'. De Kwinne is een seculiere jongerencentrum in Stadskanaal, waar veel activiteiten worden opgezet voor jongeren.
Ik noem het seculier doordat ik altijd naar de jongerencentrum SOZO ging, wat een Christelijke Jongerencentrum is. De Kwinne associeerde ik met drugs, drank en hanglui, maar na een gesprek met een medewerker kwam ik er achter dat mijn vooroordelen achterhaald zijn.
Initiatieven vanuit de Kwinne zijn goed geregeld en het scheelt natuurlijk dat de Kwinne en het jongerenwerk wat zij doen, gesubsidieerd wordt door de gemeente Stadskanaal.
   In het gesprek kwam naar voren dat jeugd in Stadskanaal gefrustreerd is en dat Stadskanaal voor de jeugd een achtergesteld gebied is. Er is geen baanperspectief als je klaar bent met je opleiding. Veel jongeren zoeken hun geluk in Groningen of Assen. Natuurlijk zijn er wel fabrieken en werkplaatsen in de buurt, maar is dat het ideaal voor een jongeling?
   Wanneer je in Stadskanaal woont, ben je snel aangewezen op de buurplaatsen of de grote steden en de reiskosten moeten ook betaald worden. Je loon wordt al snel gekort met 200 euro per maand door het heen en weer reizen. Ik werk zelf ook in Groningen en krijg ook maar 60 euro vergoed, dus er blijft een gat van 140 euro. Voor het loon van een jongere is dit natuurlijk funest. Je moet betalen om te werken in de Stad en dit is toch niet de bedoeling van arbeid.
   Pedagogisch gezien willen we de jongelui autonoom, zelfstandig zien, maar in Stadskanaal zijn ze snel aangewezen op een uitkering en zijn ze afhankelijk van de gemeente. Dit is niet het ideaal waar een kind van droomt. Ik kan me voorstellen, zelf van de straat geplukt en gelukkig op het juiste pad gezet, dat dit frustraties oplevert met de nodige vandalisme en problemen.
  Daarnaast heb ik het gevoel dat de gemeente de Jeugd in Stadskanaal negeert. Ik besef me dat dit heel erg generaliserend is, maar ik doel eigenlijk op de Skate Jeugd die altijd bij de Kwinne hun kunsten vertonen.
Er is een discussie gaande over wie er verantwoordelijk is voor de Skatebaan; is het de Kwinne of de gemeente Stadskanaal? Nu moet u weten dat de Skatebaan afgekeurd  is en jongeren willen toch actief bezig zijn. De Skate jongeren proberen steeds in contact te komen met de gemeente, maar er blijft 0 op het rekwest. Ook heb ik eens de stoute schoenen aangetrokken en een mailtje naar de gemeente gestuurd, maar de gemeente zweeg in alle talen. Mijn zoon, de skaterboy, heeft een briefje naar de burgemeester gestuurd en ook hij heeft er nooit iets van gehoord.
  Het blijkt dat de jeugd in Stadskanaal het moeilijk heeft, en de gemeente Stadskanaal houdt zich stil en kan niet eens reageren op simpele vragen van de jeugd (of van mij). Het voorzien in werkgelegenheid is een lastig ding, vooral in tijden van crisis. Maar kom de jeugd een beetje meer tegemoet! De tijden zijn al zo moeilijk, helemaal wanneer er weinig perspectief is voor jongeren in dit achtergesteld gebied.